DE MEEST DRAMATISCHE DAKAR OOIT
Sinds de eerste Paris-Dakar van 1979 deden de Franse avonturiers Cyril Neveu en Hubert Auriol al mee op hun motoren. Neveu won die eerste keer op zijn XT500, en in de 80’s wonnen ze allebei meermaals de rally op Honda en BMW. Ze werden beroemdheden en VIPs in hun thuisland. Het grappige was dat ze echte tegenpolen waren: de kleine en plat pratende Neveu kwam bij wijze van spreken uit een achterbuurt en hield niet erg van veel belangstelling, terwijl de lange Auriol uit een sjieke familie kwam, en hij met zijn good looks en charme vrouwen en pers met gemak om zijn vinger wond. 
Deze twee kerels hadden al veel gestreden, toen het in 1987 een echt groot duel werd. Neveu reed op een Honda Africa Twin, en Auriol op de Cagiva Elefant, die na een paar jaar eindelijk goed werkte in de woestijn. Gedurende de rally, die toen nog drie weken duurde, wisselden de twee toppers op hun V-twins elkaar een paar keer af aan de kop van het klassement. Maar ze bleven vrij dicht bij elkaar, zodat het constant spannend bleef. In de laatste week maakte Neveu een grote navigatiefout, die Auriol een voorsprong van een uur gaf. Maar Neveu gaf alles, en liep geleidelijk weer in. Twee dagen voor het einde had Auriol nog 9 minuten over. In de een-na-laatste etappe snoepte Neveu daar met een alles-of niets rijstijl een stuk vanaf, waardoor de spanning naar het kookpunt steeg. Bij de finish was het wachten op Auriol. Na een tijdje kwam het bericht dat hij was gevallen. Maar niet veel later kwam hij binnen. Neveu dacht al dat hij verloren had, want een snelle berekening liet zien dat hij nog drie minuten achterstand had, en de laatste etappe zou maar een kort ritje over het strand zijn.
Maar bij aankomst kon Auriol niet afstappen. En hij kreunde: “Mijn enkels…. Ik heb mijn enkels gebroken….” Vervolgens werd hij door de dokter uit zijn laarzen gesneden, en inderdaad bleken ze allebei gebroken. De ene was zelfs een open breuk. Hiermee kon Auriol natuurlijk niet verder. En even later zei hij “Ik heb een mooie strijd met Cyril gehad. Maar hij is te sterk. En ik stop met de motor.” 
Neveu toerde de volgende dag rustig naar de zege. En Auriol hield woord: hij reed nooit meer een wedstrijd op een motor. Hierna werd hij nog wel winnaar bij de auto’s (maar dat boeit niet echt he?) en na zijn carrière als coureur werd hij wedstrijdleider van de Dakar.
Maar nooit meer is er een zo dramatisch einde van een rally geweest. We kunnen alleen maar hopen dat het dit jaar en de jaren hierna qua spanning, drama en sensatie 1987 zal benaderen.
Zie hier de samenvatting van hun hele rally: https://www.youtube.com/watch?v=HRaYE_s_bXY 
En hier het kritieke moment: https://www.youtube.com/watch?v=HbLQ_8FkbPU

 

De Dakar rally is ongeveer halfweg. De eerste week was prachtig, met heeeel veel zand. Om overheen te surfen, over te crossen, doorheen te ploegen of in te blijven steken. Dat leverde werkelijk prachtige beelden op: echt genieten voor het publiek. En de Nederlandse zandhazen kregen wat dat betreft ook wat ze wilden. En ze zijn allemaal nog in de race. Heel knap, want uitvallers waren er genoeg hoor. 
Vooral Maikel Smits (foto) doet het heel goed, met een 30ste plaats als hoogste notering in etappe 5, en een 34ste in de tussenstand. Ontzettend knap voor een debutant! Hans-Jos Liefhebber is weer even rustig en bescheiden als altijd, maar rijden kan hij! Hij staat 53ste, vijf plaatsen voor multi-motorsporter Jurgen van den Goorbergh. Debutant Edwin Straver staat keurig 67ste; Guillaume Martens 91ste; Mirjam Pol 94ste en Luc van de Huijgevoort 107de. Maar het belangrijkste is dat ze allemaal nog lekker meedoen. 
Er waren etappe-zeges voor Sunderland; Barreda Bort; Sunderland; Van Beveren; Barreda Bort en Meo. En de leiding in het klassement is ook al meerdere keren overgenomen. Dat komt mede door het drama van Sam Sunderland, die vanuit leiderspositie uitviel door een rugblessure na een forse valpartij. Op de zesde dag is er iemand aan kopt gekomen die nog geen etappe heeft gewonnen, maar wel elke dag bij de eerste tien zat: de Argentijn Kevin Benavides (Honda; archieffoto). Maar de nummers twee tot zeven staan minder dan een kwartier achter hem, dus het is spannend en kan nog alle kanten op. In het klassement zijn er bij de eerste tien eigenlijk geen verrassingen: allemaal usual suspects. 
Bij de Quads doet Kees Koolen het beheerst rustig aan. Hij staat 8ste, terwijl zijn helper Bastiaan Nijen Twilhaar 24ste staat. 
We zijn benieuwd naar de tweede week, die minder zand en meer steen zal brengen, maar hopelijk net zo mooi is. En maar hopen dat het weer ook blijft meewerken….

Prachtig rijden over de bergkam. De eerste op een onbekende plek in de sneeuw; de tweede in Grand Junction Colorado: wat een heerlijk noppen-paradijs!

 

In de Dakartijd kijken we ook even terug in de Dakar-geschiedenis. 
Een tribuut aan Gaston Rahier: een kleine man die de volledige macht had over grote motoren. In 1975-1977 won hij op een kleine Suzuki de eerste drie wereldkampioenschappen motocross in de 125cc. En in 1984 en ’85 won hij Paris-Dakar op een grote BMW. En daarna deed hij vier keer mee op zo’n grote Suzuki met gigantische eencilinder. Hij won toen helaas niet, maar het was wel een prachtig gezicht.

Kijk een wat een kunstje Toni Bou toch weer uithaalt in de indoortrial in Sheffield: dat dunne steile balkje op met z’n voorwiel ernaast hangend. Onmogelijk; maar toch doen. Uiteraard won Toni weer. 

De Amerikaan Cody Webb (KTM) was overall het sterkst in de superenduro-arena in Riesa, afgelopen zaterdag. Hij wonde eerste finale, terwijl de tweede finale werd gewonnen door die andere sterke Amerikaan, Colton Haaker op zijn Huskie. Zij maakten beide een goede kans op de totaalzege. Maar Haaker kwam in de eerste bocht van de derde finale op een grote hoop terecht, waarna hij niet verder kwam dan de zevende plaats, terwijl Webb won. Deze pakte daarmee de totale winst, voor Haaker en comeback-kid Taddy Blazusiak. 
De WK-stand is na 2 wedstijden: 1. Cody WEBB 106pts; 2. Taddy BLAZUSIAK 93pts ; 3. Billy BOLT 83pts
Het Duitse thuispubliek werd vooral erg blij van de Junior-klasse, waarin hun landgenoot Kevin Gallas oppermachtig was.
Zie hier de laatste van de drie finales: https://youtu.be/mSMA5LODVf8?t=5912 
(en voor de echte liefhebbers: als je teruggaat kun je de hele wedstrijd zien, 2.14u lang)

De Amerikaanse supercross is zaterdagavond weer begonnen. De eerste wedstrijd is traditiegetrouw in Anaheim in het crossgekke California. Vanaf nu tot 6 mei vrijwel elke zaterdag een wedstrijd; 16 in totaal. Het belooft weer een mooi seizoen te worden. De eerste race was al mooi, en dramatisch. 
In de main event bij de 450’s pakte Eli Tomac kopstart en bouwde op zijn Kawasaki een mooie voorsprong uit van 5 seconden op de verrassende Justin Barcia op Yamaha. Barcia leek lange tijd de verliezer te zijn op de transfermarkt, omdat hij na tegenvallende prestaties niet kon blijven bij JGR-Suzuki en hij geen nieuw team kon vinden. Maar Monster-Yamaha had op het laatst een vervanger nodig van de geblesseerde Davi Millsaps, en daar was de teamloze Barcia geknipt voor. En na 7 van de 20 minuten reed hij ineens op kop. Want Tomac viel na een klein foutje. Marvin Musquin startte als negende, maar was opgeklommen naar de derde plaats. En doordat Tomac veel tijd verspeelde kreeg hij de tweede plaats cadeau. Tomac verspeelde zelfs nog veel meer tijd, omdat hij moest stoppen wegens, jawel, een afzakkende broek. Het kostte hem veel tijd om die weer vast te maken, en na een paar ronden als laatste te hebben rondgereden gooide hij de handdoek in de ring, wegens een pijnlijke schouder. From hero to zero dus. 
Aan de kop van het veld wist eerst Musquin, en even later ook Jason Anderson, Barcia in te halen, en zo reden ze naar het podium. Ken Roczen was na de start 14de, maar hij was snel en klom op naar de vierde plaats. Hij is nog niet helemaal de oude, na zijn zware armblessure van vorig jaar, maar laat toch zeker zien dat hij heel goed kan rijden. 
Bijzondere finishers waren ook Jeremy Martin op Honda, die na een heel goede start 11de werd als gelegenheidsdeelnemer: hij doet alleen ene paar wedstrijden mee, want over een paar weken richt hij zich weer helemaal op het 250-east-kampieonschap. Ex-kampioen Chad Reed werd op een privé-Huskie 15de, na slechts een paar uur trainingstijd te hebben gehad op de motor wegens een enkeloperatie. 
Kijk hier de samenvatting: https://www.youtube.com/watch?v=MJ_Yu00LQiY of hier de hele main event: https://www.dailymotion.com/video/x6cr27z 
De finale van de 250-west serie werd een machtsvertoning van Shane McElrath, die op zijn KTM van begin tot eind de wedstrijd leidde. Precies zoals hij vorig jaar ook al deed. Aaron Plessinger (Yamaha) en Adam Cianciarulo (Kawa) zaten daar een stuk achter. De kampioen van vorig jaar, Justin Hill, is in deze klasse een van de weinigen die een transfer heeft gemaakt, van Pro Circuit Kawasaki naar JGR-Suzuki. Hij lijkt daar nog niet sneller van te zijn geworden, want hij werd slechts zevende. Vlak daarachter finishte de rookie Chase Sexton, die indruk maakte op zijn Honda. 
Als je de hele finale wilt zien: https://www.dailymotion.com/video/x6cr0gg De samenvatting zie je hier: https://www.youtube.com/watch?v=vGt8qOL1xPY

Weinig nieuws voor de tweetaktliefhebber de laatste tijd. Dat hopen we goed te maken met dit mooie plaatje om van te genieten.

De belangrijkste en waarschijnlijk ook de zwaarste rally ter wereld start morgen weer. Een hele hoop kerels doen daar aan mee, die zullen laten zien hoe sterk ze zijn. Maar daar richten we ons nu even niet op. 
Al jarenlang is er een Spaanse dame op een motor die een heleboel mannen achter zich laat in de Dakar. Zij is vast niet sterker dan die kerels, maar is misschien wel taaier en kan beter rijden dan veel van hen. Ook morgen start ze weer op haar fabrieks-KTM. Bij deze een filmpje waarin je Laia Sanz een beetje kunt leren kennen. 
https://www.facebook.com/RedBullMotorsports/videos/1598121516917396/

Overigens kunnen we het niet laten om hier ook eventjes te melden dat onze eigen Mirjam Pol ook weer meedoet. Van Sanz zal ze normaalgesproken niet snel winnen, maar we wensen haar alle succes toe!
Zie hier haar laatste voorbereidingen in Lima: https://www.facebook.com/PolMirjam/videos/555353638140406/

Rijd lekker een stukkie mee met Taylor Robert op dit heerlijke circuit. Waarom hebben we dit soort banen hier niet?