Op het journaal kon je gisteren de koning en de koningin in actie zien als vrijwilligers in Pijnacker, ter gelegenheid van de actie NL-doet. Hele goede actie, die we van harte steunen. Maar hier willen we nu even de aandacht richten op alle vrijwilligers in de motorsport. Zonder hen zijn er helemaal geen motorsport-evenementen mogelijk, dus we moeten hen heel erg dankbaar zijn. 
Neem bijvoorbeeld die vrijwilligers van de MC Nunspeet die de afgelopen maanden bij de vier wedstrijden van de trial-Wintercup steeds een hele dag hebben staan blauwbekken bij de acht non-stops. De omstandigheden waren echt winters, maar zij bleven trouw op hun post. En daardoor konden een hoop andere mensen lekker rijden (en stilstaan, want het is wel trial he).
Daarom, aan hen en alle andere motorsport-vrijwilligers: ONTZETTEND BEDANKT!!!

In de vierde ronde voor het WK Superenduro lag er weer een bijzonder lastige baan in de Arena van Bibao (Spanje). Vooral een rots-tuin met grote keien in een scherpe bocht bleek ene moeilijk obstakel te zijn. En als het zo lastig is, worden er natuurlijk veel foutjes gemaakt. In de eerste manche van de finale deed Cody Webb, die leider in de tussenstand is, dat het minst en hij won die dus, voor zijn KTM-teammaten Taddy Blazusiak en Jonny Walker. In race 2 zagen we de zelfde uitslag, en daardoor stond Webb er uitstekend voor. Maar in race 3 gooide hij het allemaal weg, door slecht te starten, maar liefst drie keer te vallen en pas als achtste over de streep te komen. Blazusiak bleef wel overeind en won die derde finale, en daarmee ook de wedstrijd, voor Walker en Webb. Die laatste gaf achteraf toe dat hij paniekte nadat hij de eerste keer was gevallen (in de boomstam-matrix) en toen te wild ging rijden. 
Met nog 1 wedstrijd te gaan (31 maart in Zweden) leidt Webb (202 pt.) voor Blazusiak (185) en Billy Bolt (169).
Zie hier de spectaculaire beelden: https://www.youtube.com/watch?v=e4_Ryvf-dnI

Een tijdje geleden hadden we een aardig filmpje van een Harley Davidson chopper die het op de crossbaan probeerde (dachten we, maar een oplettende kijker wees ons erop dat het een Japanse HD-imitatie was). 
Maar nu komt het bericht uit de Nieuwe Wereld dat Harley gaat samenwerken met Alta Motors, de producent van de eerste succesvolle elektro-crosser, de Alta Redshift. En wel om een echte Harley-achtige cruiser te maken, maar dan met een stekker in plaats van een tankdop: de LiveWire. Dus Harley heeft nog geen plannen voor een noppenfiets, hoor. Hoewel dat idee toch niet helemaal absurd is: er is namelijk al een crosser door HD gemaakt. Dat begon in 1975. HD was eigenaar van het mythische Italiaanse merk Aermacchi, dat tweetakten voor HD bouwde. In dat jaar wonnen twee bekende Amerikaanse offroad-racers, Bruce Ogilvie en Larry Roeseler op een speciaal gebouwde tweetakt-HD de SCORE Baja 500. Dat bracht de fabriek op het idee dat het wel een goed idee zou zijn om een echte crosser te bouwen. En dat deden ze. In 1978 kwam hij op de markt: de Harley-Davidson MX250. Bijgaand zie je er een fraai plaatje van. Maar het werd geen succes, en er werden er maar een paar van verkocht. Niet veel later verkocht HD zijn dochter Aermacchi (dat wederop zou staan als Cagiva), om nooit meer over offroads na te denken.
Rond 2007 zou de HD-dochter uit die tijd, Buell, nog wel even naar de offroad-markt lonken, met de Blast een-cilinder viertakt, maar dat werd niets.

Ash Greedy is een 26-jarige vrachtwagenchauffeur uit Wales. Een joviale vent. Maar niet als hij op zijn crosser zit, want dan wordt het beest in hem wakker. Hij rijdt mee in de Britse Arenacross-series en is daar een publieksfavoriet wegens het onzachtzinnige spektakel dat hij maakt. Vooral in de 1 tegen1-series die ze bij de Arenacross verrijden, geeft hij alles, en lijkt hij meer oog voor zijn tegenstander te hebben dan voor de baan…
Zie hier een compilatie van spectaculaire beelden uit 2017-2018:

In Atlanta was er het tweede van de in totaal drie ‘triple-crown’ supercross-events. In deze wedstrijden moeten zowel de 450’s als de 250’s drie finales rijden in plaats van één.
In de eerste finale van de 450’s reed Christian Craig de eerste paar ronden op kop. Zeer verrassend want hij is de jonge invaller voor de geblesseerde Honda-fabrieksrijders Roczen en Seely (normaal rijdt hij in de 250west-serie). Na een paar ronden kwamen Craig, Brayton, Anderson, Baggett, Tomac en Musquin bijna wiel aan wiel te rijden en vonden er snel veel positiewisselingen plaats. Tomac leek zelfs Anderson bewust te rammen, maar beiden bleven overeind. Uiteindelijk won Justin Brayton zijn eerste main-event race ooit (na 129 wedstrijden), voor de leider in het kampioenschap Jason Anderson en Blake Baggett. In race twee had Anderson eindelijk eens een goede start, en reed vervolgens naar de overwinning, hoewel de verrassend sterke Cooper Webb op het einde nog heel dichtbij kwam. 
De derde race moest de beslissing brengen. Anderson stond er al heel goed voor, en lag al spoedig derde, achter Craig (weer heel goed gestart) en Musquin. Hij kon zich nog veroorloven om ingehaald te worden door Tomac en Webb, om toch de wedstrijd te winnen (2/1/4). Musquin won de derde finale en werd tweede totaal (4/5/1) voor Tomac (5/3/2). Dit is Andersons vierde overwinning dit jaar, en hiermee bouwt hij zijn voorsprong in de stand verder uit naar 42 punten, voor Musquin die weer 15 punten voor Baggett staat. 
Gelegenheidsrijder Justin Hill, die het in de vorige wedstrijd zo opvallend goed deed, had een slechte avond en viel in de tweede race hard, waarbij hij een teen brak. Zie hier de samenvatting: https://www.youtube.com/watch?v=CzCsYAy9Www 
Bij de 250’s-East kreeg tussenstand-leider Zach Osborne in de eerste finale de overwinning in de schoot geworpen, toen Martin Davalos in leidende positie viel en veel plaatsen moest prijsgeven. In de tweede race leidde Austin Forkner (foto) van start tot finish, maar hij werd zwaar bedreigd door Osborne, die echter viel toen hij naar de leiding wilde doorstoten en Forkner daarbij raakte toen die tijdens een lange sprong naar binnen kwam. Maar even later werd Forkner alsnog ingehaald, maar toen door zijn teammaat Davalos, die dus de winst pakte. Iets verder naar achter ging het heel erg mis op een triple-sprong voor Ferrandis, die in race 1 nog heel goed als tweede was gefinisht, toen hij bij de aanzet de afzetting raakte. Hij kwam hard neer, en het was een wonder dat hij lopend de arena verliet. Hij liep hierbij een gebroken arm, gebroken tanden en mogelijk ook een gebroken kaak op. Zie hier de beelden: https://www.youtube.com/watch?v=7cBVZXQQlNE 
De laatste race werd sensationeel. Davalos zat er gelijk weer goed bij, in tweede positie achter Martin, terwijl Osborne slecht startte en bovendien er vanaf viel, zodat hij bijna helemaal achterin moest beginnen. Davalos lag toen in winnende positie voor de over-all. Maar even later ging hij er voorover af op de whoops, en kon hij het podium wel op zijn buik schrijven. Op dat moment lag de constant presterende Jordon Smith aan de leiding voor de totaal overwinning. Maar hij viel van zijn fiets toen Hampshire zijn spoor binnendoor afsneed. Hierdoor kwam de naar plek 5 opgeklommen Osborne toch weer op kop in het klassement. Maar een stukje voor hem haalde Forkner in de laatste ronde nog Hampshire in, en daarmee pakte hij de totaal overwinning! (4/2/3) Osborne werd tweede (1/3/5) en Smith derde (3/4/6). 
In het kampioenschap staat Osborne twee puntjes voor Forkner, met RJ Hampshire 11 punten daarachter.
Zie hier de highlights: https://www.youtube.com/watch…

Voor de ongelukkigen die het nog niet gezien hebben: hier in het kort de eerste motocross-GP van 2018. Moet je zeker zien vanwege de schitterende prestatie van Jeffrey Herlings die in de laatste 9 ronden 9 seconden goedmaakt op leider Cairoli, hem inhaalt in de laatste ronde en zo de GP wint! 

Kopstart voor Toni Cairoli in de eerste manche MXGP, terwijl Jeffrey Herlings als vijfde doorkwam, achter de verrassende MXGP-nieuweling Lieber, Febvre en Paulin. Maar die drie moesten er in de volgende paar ronden aan geloven voor een ontketende Bullet. Ondertussen was Cairoli al ruim drie seconden uitgelopen aan de kop. Lang leek dat zo te blijven; maar met nog 10 minuten te gaan zette Herlings het gas nog wat verder open en kwam snel dichter bij de Siciliaan. Maar die zag hem aankomen en zette extra aan. In de een-na-laatste ronde gaf Jeffrey alles en naderde tot bijna aan het achterwiel. Toen moesten ze een stel achterblijvers voorbij, en dat lukte Cairoli net iets makkelijker. Het bleef wel spannend tot de finish, maar er zat toch nog zo’n 0.2 seconden tussen. De eerste slag was dus voor Toni, maar Jeffrey had duidelijk laten zien hoe snel hij was. 
Achter deze twee KTM-kemphanen, werd er ook flink geknokt door de opgeklommen Desalle en Febvre, die in deze volgorde over de streep kwamen. Glenn Coldenhoff verbleef de hele race zo rond de elfde plaats en finishte daar ook. 
In race 2 was het weer Cairoli aan kop, die gelijk een paar seconden voorsprong pakte. Herlings was al zevende uit de eerste bocht gekomen, met Coldenhoff daar niet ver achter. Herlings deed weer zijn uiterste best om snel naar voren te komen, maar nu kostte het meer tijd om Febvre, Van Horebeek en Desalle te passeren en op de tweede plaats terecht te komen. Daar leek Jeffrey genoegen mee te nemen en met 9 ronden te gaan had Cairoli 9 seconden voorsprong. Maar Jeffrey Helings geeft nooit op (dat heeft hij van zijn moeder geleerd vertelde hij na de race). Dus vier ronden voor het einde zette hij het gas helemaal open en naderde Cairoli snel, om in de laatste ronde de kop te pakken en Toni geen enkele kans op vergelding te geven. En zo won hij op een schitterende manier de eerste, bijzonder spannende, GP van 2018. Desalle werd weer derde en Coldenhoff werd nu tiende. 
Bij de MX2 reed Hunter Lawrence lang aan de leiding in race 1, maar wereldkampioen Pauls Jonass kwam naar de kop en won, voor Lawrence en Thomas Kjer Olsen. Bas Vaessen werd 13de, Calvin Vlaanderen 18de en Davy Pootjes 19de. In race 2 had Jonass kopstart, maar daarachter was Davy Pootjes heel goed weg gekomen en lag lang op de derde plek. De Let reed ver weg aan de kop, en won weer, nu voor Olsen en de opvallend sterk rijdende Sanayei. Vlaanderen klom na een slechte start mooi op naar plek 5, terwijl Vaessen 13de werd, één plaats voor de door vermoeidheid afgezakte Pootjes. 
Over twee weken is de GP in Valkenswaard. Dat wordt weer een prachtig evenement. Zeker met een Nederlander aan de leiding van de (nog zeer prille) tussenstand van de koningsklasse in het WK-motocross! Dat is zeer bijzonder, want voor zover we nu kunnen bedenken is dat nog nooit eerder het geval geweest. 
We zien jullie daar…

Deze stuntman heeft misschien geen modern PK-pakhuis, maar hij geeft alles!

KTM neemt her zekere voor het onzekere, en heeft nu al, voor het MXGP-seizoen ook maar is begonnen, Antonio Cairoli weten te verleiden om zijn contract te verlengen tot en met 2020. Daarbij hebben de Oostenrijkers vast flink met de buidel gezwaaid. 
We zijn eigenlijk wel benieuwd hoe ze dit nou voor zich zien, want met Jeffrey Herlings en Cairoli hebben ze de voornaamste titelkandidaten onder één dak de komende drie jaar. We snappen eigenlijk niet goed waarom. Zet dan één van de twee op een Husqvarna, zouden we denken. Maar dat denkt men in Mattighofen (hoofdkwartier KTM-HVA) dus niet. Ze lijken al in te calculeren dat er coureurs zullen gaan uitvallen met blessures, en dus gaan ze voor zekerheid. 
De 32-jarige Siciliaan is ondertussen al negen keer wereldkampioen, en rijdt nu al elf jaar op een KTM, waarbij hij negen titels binnensleepte. In totaal startte hij in 213 GP’s, en won daarin 163 manches en 83 wedstijden. Daarvoor verdient hij alle lof! En daar wordt vast nog wel wat aan toegevoegd (als Herlings steekjes laat vallen, kunnen we niet nalaten te vermelden).

Aanstaande zondag is het eindelijk weer zover: de start van het nieuwe motocross-GP-seizoen. De eerste wedstrijd wordt gecrosst op de prachtige snelle baan in de plaats met de mooie naam Neuqén, in Argentinië.
We gaan het niet hebben over de kanshebbers in de MXGP-klasse, want wat ons betreft is er maar één. Hoop is hier de moeder van de gedachte: Jeffrey Herlings natuurlijk.
Hij zal natuurlijk wel wat tegenstand hebben, en om de plaatsen achter hem zal er flink worden gestreden. Maar in de eerste paar wedstrijden niet door Tim Gajser en Brian Bogers (HSF-Honda) en Arnaud Tonus (Wilvo Yamaha). Gajser en Tonus raakten allebei geblesseerd in hun laatste voorbereidingswedstrijd (in Montova en Lacapelle Marival). Gajser brak zijn kaak toen hij viel na een te verre sprong. Tonus viel zijn schouder uit de kom, en is daar ook nog wel even zoet mee. Bogers is al veel langer uit de running, met een zware voetblessure. Hopelijk is hij er in April weer bij. 
Glenn Coldenhoff heeft ook een blessure, maar die is gelukkig veel minder heftig: een gekneusde vinger. Hopelijk zal die hem niet tegen houden om hard te rijden. 
Als het GP-circus weer in Europa is (18 maart Valkenswaard!) zullen we ook Noppennieuws-columnist Lars van Berkel (Husqvarna SKS Racing) en Sven van der Mierden (Hutten Metaal Yamaha) hopelijk een paar keer in de MXGP zien meestrijden.
In de MX2 zijn de voornaamste kanshebbers er voor zover we nu weten wel allemaal bij. Maar de tweede man van vorig jaar, Jeremy Seewer, niet: die is doorgeschoven naar de MXGP, waar hij voor Wilvo Yamaha rijdt. En ook Benoit Paturel en Julien Lieber zijn een klasse doorgeschoven. Wereldkampioen Pauls Jonass lijkt daarmee de belangrijkste kandidaat. Maar zijn Spaanse teammaat Jorge Prado Garcia kan ook hoge ogen gooien, net als Thomas Kjer Olsen (Husqvarna). En we verwachten ook veel van Hunter Lawrence (Honda 114 Motorsports). Van zijn collega-Australiër Jed Beaton (F&H Kawasaki) weten we niet helemaal wat we mogen verwachten, maar hij kan best voor verrassingen zorgen. En onze landgenoten Bas Vaessen (Honda 114) en Davy Pootjes (LRT KTM) zullen hopelijk ook veel punten pakken, en als het meezit ook een paar keer op het podium staan. 
Micha Boy de Waal zal in de Europese GP’s ook aan de start komen (Vamo Honda), en gaat ook punten sprokkelen.