Het was vorig weekend weer tijd voor de moeder aller hard-endurowedstrijden: de Novemberkåsan in Zweden. Modder gegarandeerd in deze wedstrijd, die al 95 jaar lang wordt verreden. Een deel overdag, en om het nog wat lastiger te maken ook een deel ’s nachts. Er komen honderden deelnemers op af, die toch echt wel behoorlijk masochistisch ingesteld moeten zijn. En er komen duizenden bezoekers op af die smullen van de modderige taferelen en de kou draaglijker maken met flink wat bier. Tot diep in de nacht juichen ze de moddermannetjes enthousiast toe. 
Albin Elowson won de race. Hij was 1 van de slechts 18 rijders die het einde haalden. Het was dus een pittig ritje. 
Zie hier beelden van de wedstrijd dit jaar: https://www.youtube.com/watch?time_continue=5&v=BYeM6p9sAws 
En hier nog wat sfeerbeelden van de nachtrit vorig jaar: https://www.youtube.com/watch?v=neqa9HdrZvE

Onlangs maakte de organisatie van de Dakar de startlijst bekend van de rally die over anderhalve maand weer van start gaat in Zuid-Amerika. Er zijn 193 motor- en quadrijders die allemaal hopen de finish te halen. En onder hen zijn er negen Nederlanders.

De bekendste van hen is multi-top-motorsporter Jurgen van den Goorbergh, die weer gaat proberen het kist-klassement te winnen, zoals hij een paar jaar geleden ook deed. Dat houdt dus in dat hij zonder assistentie rijdt, en alleen wat reserve-onderdelen en een tentje in een kist in eer vrachtauto meeneemt. Hans-Jos Liefhebber zien we ook weer terug onder de kistrijders. Deze taaie rakker, is er een paar keer niet bij geweest, maar blijkbaar begonnen de Dakar-hormonen weer te erg op te spelen. Ook Guillaume Martens staat er weer bij als kistrijder.

Mirjam Pol (foto 2011) is er tot onze vreugde ook weer bij. Zij is zes jaar geen deelnemer geweest, nadat ze eerder al het damesklassement een keer had gewonnen. Nu kan ze opnieuw aantonen wat een bikkel ze is.

Er zijn drie debutanten onder de Nederlandse motorrijders: Edwin Straver, Luc van de Huijgevoort, en Maikel Smits. Ze hebben al in verschillende rally’s meegedaan, maar de Dakar is toch een ander verhaal. Daar komen ze nog wel achter.

Bij de quads staat de onvermoeibare Kees Koolen weer aan de start. Hij is eerder dit jaar al wereldkampioen cross-country geworden bij de quads, en heeft ook in de Dakar een berg ervaring. Zijn ambitie is winnen. Bastiaan Nijen Twilhaar is er ook weer bij. Hij hoopt een mooi resultaat te halen, maar zijn taak is vooral om Koolen te helpen. 

Vanavond 19.00 uur op RTL 7: een documentaire over het grootste motorcrosstalent uit Nederland: Jeffrey Herlings. De filmers volgden Herlings op de voet tijdens zijn debuut in de MXGP klasse, afgelopen seizoen.

Zie hierbij alvast een fragmentje.

Kijken dus vanavond, al dan niet met het bord op schoot.

 

Met alleen nog de Kampioensrit voor de deur (Eindhoven 25-26 nov.) is de ONK enduro al weer bijna afgelopen. We hebben mooie wedstrijden gezien, waarin de enduristen zich lekker hebben kunnen uitleven. En de weersomstandigheden in ons herfstige najaar vielen over het geheel lang niet tegen. 
Thierry Pittens was tot nog toe de grote man in het ONK. Hij won de eerste drie wedstrijden in de E2, maar daarna was het toch weer de ervaring van Hans Vogels die hem terug bovenop het podium bracht in Zelhem begin november. Hoewel het daar erg spannend was, want Wesley Pittens (foto) zat er ook heel dichtbij. Maar afgelopen weekend in Harfsen was het opnieuw broer Thierry die won, in een mooie wedstrijd die vooral glad was. Hij staat daarmee ruim aan de leiding, maar alle drie deze coureurs komen zeker nog in aanmerking voor de titel. Crosser Ceriel Klein Kromhof staat netjes vierde, wat knap is want hij is een nieuwkomer in het vak. 
In de E1 heeft Daan Bruijsten alles gewonnen tot nog toe. De rangorde is hier blijkbaar vrij duidelijk, want Bas Klein Haneveld werd steeds tweede en Jan-Willem Arendsen bijna altijd derde. Maar dat is mede dankzij de gebroken vinger van Rik Vierhuizen, die alleen in de eerste wedstrijd meedeed. 
Mark Wassink staat op kop in de E3, dank zij drie keer winst en twee tweede plaatsen. Die twee keer won Lucas Dolfing, maar daarna moest hij helaas afhaken wegens een gebroken middenvoetsbeentje. Dat gaf hem gelukkig wel weer de gelegenheid om zich meer bezig te houden met de geboorte van zijn dochter. Gefeliciteerd Lucas! Bjorn Sloot staat tweede en Tim Kruiper derde. 
Bij de veteranen EV40 was het steeds trialgrootmeester Alex van den Broek die won. Meestal voor Rob Verstegen en René Satink. Maar net als in de andere klassen is de huidige leider in de stand nog helemaal niet verzekerd van de titel. Dus er moet op 25-26 november in Eindhoven echt nog met alle inzet gereden worden om te vechten voor het kampioenschap, en het kan dus nog spannend worden.
Zie hier beelden van de wedstrijd in Zelhem: https://www.youtube.com/watch?time_continue=4&v=DwDkddnfya8

Een paar dagen geleden hadden we een bericht over 40 jaar terug; nu nog maar 10 jaar terug. De laatste keer dat Suzuki wereldkampioen motocross werd, in de handen van Steve Ramon in de MX1. Dat was tevens de laatste Belgische wereldkampioen. Zowel de Belgen als Suzuki, in het verleden absolute grootheden in de motocross, hebben het de laatste jaren lastig gehad. En Suzuki heeft het nu zelfs opgegeven op GP-nivo. Hopelijk niet voor lang. De Belgen geven gelukkig nog niet op. Maar Ramon zal vermoedelijk voorlopig nog wel even de laatste Belgische wereldkampioen blijven.
Steve Ramon werd in 2003 al wereldkampioen 125cc, eeehm…. pardon MX2, op een KTM. Dat was ook al de laatste: van een tweetakt in dit geval. En in 2007 pakte hij dus de MX1-titel. Ook werd hij vijf keer Belgisch Kampioen. 
Ramon rijdt nog steeds keihard en op serieus nivo in de Franse strandrace-competitie en in de nationale Belgische motocross. Hij is Suzuki lang trouw gebleven, maar is recent overgestapt op Yamaha. Dus hier helaas ook al minder geel…

Op de EICMA-motorbeurs in Milaan heeft KTM het doek getrokken van de 790R Concept. Dit is een prototype allroadmotor, waar al een hele tijd geruchten en spionagefoto’s van circuleren. Maar nu zien we hem dus officiëel. De motor lijkt in de klasse van de BMW GS 800 en de Triumph Tger 800 te zitten, maar is toch duidelijk wat meer op offroad gericht. En dat is KTM eigenlijk ook wel aan z’n stand verplicht. De krachtcentrale is een 799cc paralleltwin, voorzien van de laatste elektronica. In 2019 moet ie in productie gaan. 
Ziet er lekker uit, toch?

Het wordt steeds extremer in de extreme-enduro’s. Maar ja, daarom heten ze ook zo. De Hixpania Hard Enduro-race van vorige week is daar weer een mooi voorbeeld van. Vooral naar het einde toe werd die steeds moeilijker. De laatste helling werd alleen door de Spanjaard Mario Roman zonder hulp gehaald, onder luid gejuich van het grote publiek. De andere helden zagen ze daar behoorlijk worstelen in chaotische toestanden. 
Maar zoals bijna altijd wanneer het echt moeilijk wordt, was Graham Jarvis de winnaar op zijn Husqvarna. Maar het scheelde weinig want Walker verloor de winst (over drie dagen racen) op de allerlaatste klim, waar het dus erg spannend was in de chaos. Hij werd daardoor tweede en Alfredo Gomez derde. 
Zie hier 15 minuten film. Kijk vooral even de tweede helft daarvan. https://www.youtube.com/watch?v=Zv4IRUf-_mg 
En hier kun je de race 5 kwartier meerijden met Mario Roman (wiens achterrem het niet goed doet); vooral de laatste 10 minuten zijn heftig: https://www.youtube.com/watch?v=3f_RMz51O2Q

We flitsen even 40 jaar terug in de tijd. Puur voor de lol. 
In 1977 werd Heikki Mikkola, die ook wel de ‘Flying Finn’ of ‘ the Lone Wolf’ werd genoemd, wereldkampioen motocross in de 500cc ‘koningsklasse’. Heikki was een harde en ruwe coureur; heel anders dan zijn technische tegenstrever Roger DeCoster. De Vliegende Fin had al een paar keer een WK-titel gewonnen: in 1974 in de 500cc en in 1976 in de 250cc, beide keren op Husqvarna. Hij was daarmee de eerste die ooit allebei titels won. In 1977 kwam hij op een 500cc fabrieks-Yamaha terecht, waarmee hij twee keer achter elkaar wereldkampioen werd. 
Een mooi detail dat Mikkola’s bikkel-factor illustreert, is dat zijn rechterpols na een lastige breuk door een valpartij vrijwel helemaal vast was gegroeid. Daardoor moest hij met zijn hele arm gas geven en af en toe het hendel opnieuw vastpakken. Mikkola’s grote klasse is de reden dat er vanaf de jaren ’70 zoveel jongetjes uit motorfamilies in Nederland (en de rest van de wereld) Heikki werden gedoopt. En terecht! Dat is een naam waar je trots op kunt zijn. 
Zie hier hoe hij de titel in ‘77 pakte op de Citadel in Namen, tegen o.a. DeCoster en Wolsink op hun Suzi’s: https://www.youtube.com/watch?v=J2_x-oe9GJY 
En hier voor de liefhebbers een link naar een Fb-site helemaal over Mikkola: https://www.facebook.com/Heikki-Mikkola-friends-MX-1535583…/

Op de jaarlijkse Eicma-motorbeurs in Milaan stelde het GP-motocrossteam van Honda HRC zich voor. Het team wordt, zoals we eerder al meldden in 2018 gesponsord door het Nederlandse transportbedrijf HSF, dat we al kennen van het HSF-KTM team van de afgelopen jaren. Uit dat team hebben ze onze landgenoot Brian Bogers en de Zuid-Afrikaanse Nederlander Calvin Vlaanderen meegenomen. Bogers zal naast Tim Gajser (die al veel langer op een Honda rijdt) uitkomen in de MXGP-klasse. Hij promoveert dus vanuit de MX2. Vlaanderen blijft wel in de MX2-klasse crossen. 
De drie crossers mochten samen met allemaal andere HRC topcoureurs uit andere motorsporten op het podium. De bescheiden Bogers en Vlaanderen wisten niet wat ze meemaakten om ineens naast Marc Marquez, Toni Bou en de rest te staan, en waren zwaar onder de indruk.