Alle Nieuws

Vorige week werd in Marokko de Merzouga-rally verreden. Voor de verandering was het eens niet KTM dat domineerde, maar Honda. Joan Barreda won voor teamgenoot Kevin Benavides. Derde werd Huskie-piloot Pablo Quintanillo. De eerste KTM werd zelfs pas zesde, bereden door Toby Price. 
Onze landgenoot Wesley Pittens was er ook bij met zijn Yamaha, om ervaring op te doen voor de Dakar. Hij deed het prima voor een nieuweling en werd in zijn eerste echte woestijnrally 28ste van de 90 starters. 
Zie hier beelden van etappe 4 en onze voormalige (of eigenlijk nog steeds) Dakar-held Frans Verhoeven aan het woord over zijn werk als rally-coach: https://www.youtube.com/watch?v=6_krBrzt8-Q

De kopstart was voor Christian Craig, maar al snel tuimelde hij er vanaf en lager hoofdrolspelers Marvin Musquin (KTM) Eli Tomac (Kawa) en Jason Anderson (Huskie) in die volgorde op kop. Zij toerden lang zo rond, maar twee ronden voor het einde wist Tomac toch Musquin in te halen. De Fransman is meestal te netjes om er keihard in te beuken, maar die netheid schudde hij nu van zich af en parkeerde zijn fiets even later stevig met ene blockpass binnen tegen die van Tomac, die daarbij viel (foto). De Kawa-coureur was erg boos, en uit verbijstering om de lompe actie vergat hij zijn motor snel op te pakken, maar hij wist toch nog als tweede over de streep te komen. Anderson werd derde, en verliest iets van zijn voorsprong op Musquin, die zijn derde wedstrijd dit jaar won. Maar met nog twee wedstrijden te rijden, is zijn voorsprong nog altijd heel ruim. 
Zie hier de samenvatting: https://www.youtube.com/watch?v=fRfGgykLAmgen hier de hele finale: https://www.dailymotion.com/video/x6i7foe 
Bij de 250’s was het de een-na-laatste wedstrijd van de east-serie. Jeremy Martin (Honda) had de laatste twee wedstrijden gewonnen en leek in zijn huidige vorm misschien nog Zach Osborne (Huskie) te kunnen gaan bedreigen, die 16 punten voorsprong had in de stand. Maar tegen zijn gewoonte in pakte Osborne kopstart en had Martin weer eens pech door er gelijk al voorover af te gaan. Nu was het Jordon Smith (KTM) die voor spanning moest gaan zorgen: in de race lag hij tweede, net als in de stand (12 pt. achter Osborne). Maar hij kon Osborne in het geheel niet bedreigen, dus die twee finishten met een paar seconden verschil als eerste en tweede. De verrassing lag op de derde plek: Kyle Peters stuurde zijn Suzuki ondanks een geblesseerde knie naar de derde plek: zijn beste prestatie ooit. Achter hem kwam de opgeklommen Jeremy Martin heel knap als vierde binnen. Osborne heeft nu met nog 1 wedstrijd te gaan een comfortabele voorsprong van 15 pt. op Smith.
Zie hier de highlights https://www.youtube.com/watch?v=b4h5F12oUxk en hier de hele race: https://www.dailymotion.com/video/x6i7ov9

en het dan toch nog verknallen… 

via GIPHY

Met de huidige voorjaarshitte krijg je zin om het water op te zoeken. Dat deed Luca Colombo ook toen hij vorig jaar het wereldrecord ‘met de motor over het water rijden’ vestigde, door op het meer van Como (in Italië) van de ene oever naar de andere te rijden. 
Hij had zijn Suzuki 450 voorzien van een schoepenband en een paar skietjes en gaf daarna vol gas. Nu staat dat record er om te verbeteren. Wie rijdt er van Enkhuizen naar Stavoren? 
Zie: https://youtu.be/

De openingsronde voor het EK-Enduro in het Midden-Italiaanse Fabriano had een stevige route van 65 km. die op zaterdag vier keer moest worden gereden en op zondag drie keer wegens voorspeld noodweer. De wedstrijd werd gedomineerd door Italianen. De minder bekende Alessandro Battig (foto) won over-all op een (in de enduro ook onbekende) Kawasaki 450, voor de veelvoudig Europees kampioen Maurizio Micheluz en de snelle jongeling Matteo Pavoni. De beste ‘niet-Italiaan werd Krystof Kouble uit Tslechië.
Maar er waren ook wel degelijk Nederlanders in Fabriano. Nina Klink had het net als de andere rijders zwaar, maar werd knap zesde en tweede op haar KTM bij de dames. Lucas Dolfing scoorde twee keer een prima vijfde plaats bij de zware tweetakten, op zijn Italiaanse TM die zich hier goed thuisvoelde. Rik Vierhuizen werd twee keer derde in de nieuwe 250 2-takt klasse. Daar finishte hij beide dagen net voor KTM-genoot Jan-Willem Arendsen, die enorm veel ervaring opdeed in zijn allereerste enduro in de bergen. Robin Nijkamp (KTM) werd elfde in de 250plus-viertaktklasse.
Over vijf weken gaat het EK verder in Roemenië.

Zware pech voor Giraud/Muceneiks, want al in de warmup ging het mis op de triple en moest de bakkenist naar het ziekenhuis. En daar was slecht nieuws: hij blijkt meerdere ribben en een ruggenwervel te hebben gebroken. Dat was dus een grote tegenvaller, nadat ze vorige week in Frankrijk nog hun thuisrace dik hadden gewonnen. En ook bij Etienne Bax / Kaspers Stupelis ging er iets mis, want zij konden niet starten in race 1 door een weigerachtige motor.
Dat opende dus de weg voor Koen Hermans / Nicolas Musset, die race 1 op een prachtige manier domineerden. De Belgisch/Nederlandse leiders in de tussenstand, Marvin Vanluchene / Ben van den Bogaart werden tweede voor Brown/Milliard en Willemsen/Bax. 
In race 2 ging de winst naar Vanluchene, waarmee hij zijn allereerste GP won. Bax werd tweede, voor Brown, Hermans en Willemsen. 
De stand is nu: 1 Vanluchene 131; 2 Hermans 118; 3 Willemsen 105 en op 4 de verrassende Est Varik (86).
Zie hier de samenvatting: https://www.youtube.com/watch?v=cf6C36lAOCo

Motocrosser Brian Bogers heeft opnieuw een fikse tegenslag te verwerken gekregen, want zijn vorig jaar tijdens een training geblesseerde voet blijkt onvoldoende hersteld om op korte termijn zijn entree in de MXGP-koningsklasse te maken. De 21-jarige Eindhovenaar maakte – samen met sponsor HSF – afgelopen najaar een droomtransfer naar het HRC Honda fabrieksteam, waar hij een plaatsje kreeg naast 2016-wereldkampioen Tim Gajser.

Tijdens een van de eerste trainingen op die fabrieks-Honda in Italië ging het echter mis en brak Bogers zijn rechtervoet. Na een lange herstelperiode was hij eindelijk weer begonnen met de motortrainingen, maar de pijn in zijn voet bleef en nam zelfs weer toe. Bogers liet zich dus andermaal onderzoeken in het St. Elisabeth-ziekenhuis in Herentals (B) en daar werd een nieuwe breuk in zijn voet ontdekt. Op 7 mei zal Brian daaraan worden geopereerd.

Slecht nieuws
Bogers: “Dit is erg slecht nieuws, na de lange herstelperiode die ik achter de rug heb. Ik heb me dag voor dag strikt aan het revalidatie-schema gehouden, zoals de dokters mij hebben voorgeschreven, maar ongelukkigerwijze is het toch weer mis gegaan en sta ik opnieuw voor langere tijd buitenspel. Ik kan er niets aan veranderen en moet de operatie en het herstel nadien afwachten. Ik hoop echt dat ik zo snel mogelijk weer op de motor kan stappen en het HRC Honda-team kan versterken, maar dat weten we pas over een paar weken als ik geopereerd ben.

HRC General MXGP-manager Marcus Pereira de Freitas: “We moeten helaas nog meer geduld hebben voor we Brian aan het werk zien in de MXGP. Deze nieuwe blessure en de operatie die nodig is zal zijn MXGP-debuut andermaal vertragen. Maar we steunen hem in alle opzichten en hopen dat hij snel hersteld en fit weer aan de start kan komen.”

Het heeft even geduurd, maar Jeffrey Herlings lijkt sinds enkele GP’s de start beduidend beter onder de knie te hebben gekregen. Zowel in Italië als in Portugal zat hij er van meet af aan goed bij. In Portugal kon hij in de eerste manche ook zijn tweede Holeshot noteren, terwijl hij in de tweede manche ook sterk in de kopgroep startte en binnen een halve ronde de leiding in handen had. Het resultaat van die goede starts kennen we: in beide GP’s was The Bullet ongenaakbaar. Bijna bij het saaie af, zo domineerde onze landgenoot met name in Portugal. Dat dan ondanks dat Cairoli werkelijk alles uit de kast reed om maar in Herlings’ spoor te blijven. Wat hem dus absoluut niet lukte.

De vraag is natuurlijk waarom Herlings zich nu opeens wel weet te melden aan de kop van het veld aan het eind van het startveld. Dat komt ongetwijfeld door de vele, vele proefstarts die hij de afgelopen tijd maakte. Zoals op deze foto’s van Ray Archer is te zien is er met de reactietijd van Jeffrey dan ook totaal niets mis: als het hek valt pakt hij meteen al dik 30 centimeter winst op de rest! Verder maakt het KTM Factoryteam heel veel werk van een bandenwissel na de verkenningsronde, zodat Jeffrey met schoon rubber kan plaats nemen op de stalen startroosters.

Daarnaast werkte KTM hard aan een speciale launch-control voor Jeffrey. Deze activeert hij zelf met een drukknop onder de buddyseat, vlakbij het bovenste ophangpunt van de achterschokdemper. Hiermee wordt het vermogen bij de start in de eerste 3 versnellingen iets gematigd. Jeffrey wilde deze drukknop niet op het stuur hebben omdat hij bang is dat deze knop geraakt kan worden door stenen of beschadigd kan raken bij een val waardoor de KTM ook in de wedstrijd niet meer voluit wil lopen.

Bij deze launchcontrol hoort ook een toerenteller op het voorspatbord. We kennen deze ook al van GET (onder meer Yamaha gebruikt het op Febvre’s machine), maar voor Jeffrey maakte KTM een eigen versie, die nauwelijks opvalt. Tussen alle ronkende MXGP-motoren achter het hek kon Jeffrey zijn eigen motor slecht horen en vond hij het lastig het toerental in te schatten. Met vijf LED’s wordt dat toerental nu tussen 8.000 en 10.000 tpm aangegeven. En blijkbaar is 9.000 toeren voor Jeffrey het ideale start- en schakelmoment!

 

Jeffrey Herlings was perfect in Portugal. Kwalificatie en beide manches won hij met schijnbaar gemak. Het scheelt zo ontzettend veel dat hij zijn starts nu voor elkaar heeft (naar verluid dankzij een toerenteller).
In race 2 had hij geen kopstart. Hier kun je zien hoe Toni Cairoli gelijk na de start al naar links gaat om The Bullet af te snijden. Maar een kogel kun je beter niet afsnijden. En een paar bochten later zie je hem eerst even rechts verschijnen, om een moment later links langs te schieten. Prachtig!


Jeffrey werd ook nog geinterviewd voor de race in de MXGP-Studioshow door Paul Malin en Lisa Eland. Dat kun je hier zien (met ook nog mooie wedstrijdbeelden): 
https://youtu.be/

In Minneapolis kregen we weer een triple-crown-event voorgeschoteld: dus drie finales in plaats van één, waar een totaal-einduitslag van wordt gemaakt voor de kampioenschapspunten. Omdat de races korter zijn, zijn de starts extra belangrijk.
Bij de 450’s was Justin Barcia (Yamaha) er weer bij, na zeven wedstrijden te hebben gemist door een blessure. In race 1 finishte hij gelijk al derde, achter hoofdrolspelers Eli Tomac (Kawa) en Jason Anderson (Huskie). In race 2 wilde Anderson kopstarter Brayton inhalen, maar dat mislukte en daarbij moest hij een paar posities inleveren. Musquin won deze race, nadat hij in race 1 agressie leek te missen en zich de kaas een beetje van het brood liet eten (7de). Tomac was matig gestart, maar stoomde langzaam op naar de vierde plaats op de baan waar weinig mogelijkheden tot inhalen waren. In race 3 lukte het Anderson wel om al snel Brayton voorbij te gaan. Hij reed vervolgens weg en won. Maar dat was net niet genoeg voor de totaaloverwinning, want die ging naar Tomac (1/4/3), hoewel Brayton aanvankelijk ook nog kans had, voordat hij langzaam terugzakte. Anderson werd tweede (2/6/1) en Musquin derde (7/1/2), en daarmee loopt de eerste weer een paar punten uit in de tussenstand op de tweede, met nog drie wedstrijden te gaan. 
Zie hier de samenvatting: https://www.youtube.com/watch?v=rO3IruqWrjo 
In de drie 250-east-finales was Jeremy Martin (Honda) favoriet, omdat hij hier zijn thuisrace had. Austin Forkner (Kawa) had dat goed voor elkaar en won race 1, maar ging in race 2 maar liefst vier keer flink in de fout, en in race 3 maakte hij dat af door er hard voorover af te gaan op de whoops en daarbij zijn arm te blesseren. Mogelijk kost hem dat zijn titelkansen, want hij stond er nog goed voor als tweede in de stand. Kampioenschapsleider Zach Osborne (Huskie) had matige starts, maar reed weer zeer agressief. Jordon Smith (KTM) zat er ook steeds goed bij met de start, werd twee keer tweede, maar werd in de laatste race stevig opzij gezet door Martin en Osborne. In die derde race werd het erg spannend, want Martin, Osborne en Smith lagen op plek 1 tot 3, en daarmee hadden ze allemaal evenveel punten. Maar omdat Martin de laatste race won, ging de totaaloverwinning naar hem, waarmee hij zijn tweede supercross won dit jaar. Hij staat in de tussenstand nu derde, 4 punten achter Smith en 16 achter leider Osborne, die door de tweede plaats in de daguitslag wel ietsje uitloopt op Smith. Er zijn nu nog maar twee wedstrijden te rijden. 
Zie hier de highlights: https://www.youtube.com/watch?v=U7nbI-W3I_g