Archief

De Tweede ronde voor het WK-indoortrial 2018 werd gewonnen door Toni Bou (Montesa-Honda). Het kan ook bijna niet anders. Die man is zo technisch, zo sterk en zo geconcentreerd, dat zelfs een lichte armblessure hem niet van de overwinning af kan houden. In de finale in Montpellier, ging het tussen hem en Adam Raga (TRS), die (zoals zo vaak) weer tweede werd. De Brit James Dabill (Beta) werd derde achter de twee Spanjolen. 
Bou gaat na twee wedstrijden al ruim aan de leiding in het WK, mede doordat de jonge Jaime Busto (GasGas), die in de eerste wedstrijd tweede werd, nu niet verder kwam dan de 9de plaats. 
Zie hier de highlights: 

DE MEEST DRAMATISCHE DAKAR OOIT
Sinds de eerste Paris-Dakar van 1979 deden de Franse avonturiers Cyril Neveu en Hubert Auriol al mee op hun motoren. Neveu won die eerste keer op zijn XT500, en in de 80’s wonnen ze allebei meermaals de rally op Honda en BMW. Ze werden beroemdheden en VIPs in hun thuisland. Het grappige was dat ze echte tegenpolen waren: de kleine en plat pratende Neveu kwam bij wijze van spreken uit een achterbuurt en hield niet erg van veel belangstelling, terwijl de lange Auriol uit een sjieke familie kwam, en hij met zijn good looks en charme vrouwen en pers met gemak om zijn vinger wond. 
Deze twee kerels hadden al veel gestreden, toen het in 1987 een echt groot duel werd. Neveu reed op een Honda Africa Twin, en Auriol op de Cagiva Elefant, die na een paar jaar eindelijk goed werkte in de woestijn. Gedurende de rally, die toen nog drie weken duurde, wisselden de twee toppers op hun V-twins elkaar een paar keer af aan de kop van het klassement. Maar ze bleven vrij dicht bij elkaar, zodat het constant spannend bleef. In de laatste week maakte Neveu een grote navigatiefout, die Auriol een voorsprong van een uur gaf. Maar Neveu gaf alles, en liep geleidelijk weer in. Twee dagen voor het einde had Auriol nog 9 minuten over. In de een-na-laatste etappe snoepte Neveu daar met een alles-of niets rijstijl een stuk vanaf, waardoor de spanning naar het kookpunt steeg. Bij de finish was het wachten op Auriol. Na een tijdje kwam het bericht dat hij was gevallen. Maar niet veel later kwam hij binnen. Neveu dacht al dat hij verloren had, want een snelle berekening liet zien dat hij nog drie minuten achterstand had, en de laatste etappe zou maar een kort ritje over het strand zijn.
Maar bij aankomst kon Auriol niet afstappen. En hij kreunde: “Mijn enkels…. Ik heb mijn enkels gebroken….” Vervolgens werd hij door de dokter uit zijn laarzen gesneden, en inderdaad bleken ze allebei gebroken. De ene was zelfs een open breuk. Hiermee kon Auriol natuurlijk niet verder. En even later zei hij “Ik heb een mooie strijd met Cyril gehad. Maar hij is te sterk. En ik stop met de motor.” 
Neveu toerde de volgende dag rustig naar de zege. En Auriol hield woord: hij reed nooit meer een wedstrijd op een motor. Hierna werd hij nog wel winnaar bij de auto’s (maar dat boeit niet echt he?) en na zijn carrière als coureur werd hij wedstrijdleider van de Dakar.
Maar nooit meer is er een zo dramatisch einde van een rally geweest. We kunnen alleen maar hopen dat het dit jaar en de jaren hierna qua spanning, drama en sensatie 1987 zal benaderen.
Zie hier de samenvatting van hun hele rally: https://www.youtube.com/watch?v=HRaYE_s_bXY 
En hier het kritieke moment: https://www.youtube.com/watch?v=HbLQ_8FkbPU

 

De Dakar rally is ongeveer halfweg. De eerste week was prachtig, met heeeel veel zand. Om overheen te surfen, over te crossen, doorheen te ploegen of in te blijven steken. Dat leverde werkelijk prachtige beelden op: echt genieten voor het publiek. En de Nederlandse zandhazen kregen wat dat betreft ook wat ze wilden. En ze zijn allemaal nog in de race. Heel knap, want uitvallers waren er genoeg hoor. 
Vooral Maikel Smits (foto) doet het heel goed, met een 30ste plaats als hoogste notering in etappe 5, en een 34ste in de tussenstand. Ontzettend knap voor een debutant! Hans-Jos Liefhebber is weer even rustig en bescheiden als altijd, maar rijden kan hij! Hij staat 53ste, vijf plaatsen voor multi-motorsporter Jurgen van den Goorbergh. Debutant Edwin Straver staat keurig 67ste; Guillaume Martens 91ste; Mirjam Pol 94ste en Luc van de Huijgevoort 107de. Maar het belangrijkste is dat ze allemaal nog lekker meedoen. 
Er waren etappe-zeges voor Sunderland; Barreda Bort; Sunderland; Van Beveren; Barreda Bort en Meo. En de leiding in het klassement is ook al meerdere keren overgenomen. Dat komt mede door het drama van Sam Sunderland, die vanuit leiderspositie uitviel door een rugblessure na een forse valpartij. Op de zesde dag is er iemand aan kopt gekomen die nog geen etappe heeft gewonnen, maar wel elke dag bij de eerste tien zat: de Argentijn Kevin Benavides (Honda; archieffoto). Maar de nummers twee tot zeven staan minder dan een kwartier achter hem, dus het is spannend en kan nog alle kanten op. In het klassement zijn er bij de eerste tien eigenlijk geen verrassingen: allemaal usual suspects. 
Bij de Quads doet Kees Koolen het beheerst rustig aan. Hij staat 8ste, terwijl zijn helper Bastiaan Nijen Twilhaar 24ste staat. 
We zijn benieuwd naar de tweede week, die minder zand en meer steen zal brengen, maar hopelijk net zo mooi is. En maar hopen dat het weer ook blijft meewerken….

Prachtig rijden over de bergkam. De eerste op een onbekende plek in de sneeuw; de tweede in Grand Junction Colorado: wat een heerlijk noppen-paradijs!

 

In de Dakartijd kijken we ook even terug in de Dakar-geschiedenis. 
Een tribuut aan Gaston Rahier: een kleine man die de volledige macht had over grote motoren. In 1975-1977 won hij op een kleine Suzuki de eerste drie wereldkampioenschappen motocross in de 125cc. En in 1984 en ’85 won hij Paris-Dakar op een grote BMW. En daarna deed hij vier keer mee op zo’n grote Suzuki met gigantische eencilinder. Hij won toen helaas niet, maar het was wel een prachtig gezicht.