MANNEN VAN STAAL: JACKY EN WILJAM JANSSEN

Als vierjarigen reden Jacky en Wiljam al rond op een door vader Hem gebouwd zijspan. Het zijspan-DNA zat al vanaf de geboorte in het bloed van de tweeling, want moeder Leny is een nicht van Henk en Geert Knuiman, de bekende zijspancrossers uit Wijchen. Toch was het in de jaren zeventig en tachtig nog niet gebruikelijk dat jonge crossers direct op een zijspan stapten, want meestal hadden zijspancrossers er toen al een solocarrière op zitten. Dat gold niet voor de Janssen-twins uit Wijchen. “Om wedstrijden bij de KNMV te kunnen rijden, moesten we achttien jaar zijn, maar wij waren pas veertien toen we wilden beginnen”, vertelt Jacky. “Bij de MON lag die leeftijdsgrens lager, want daar mocht je al met zestien jaar starten. Ook daarvoor waren we te jong, maar we kregen als veertienjarigen dispensatie om wedstrijden te rijden. Voor die tijd hadden we al aan diverse club- en regiowedstrijden deelgenomen en we reden ons daarbij direct in de kijker. Ik weet nog dat we toen al ons allereerste sponsorcontract tekenden bij Jan Put van Putoline; zoiets vergeet je niet snel. We zijn er Jan nog altijd dankbaar voor.”
Volgens de broers is het nooit een discussie geweest wie er ging rijden en wie in het zijspan moest. “Ik kan totaal niet bakkenisten, want ik ben simpelweg niet zo lenig als Wiljam”, vertelt Jacky. “En Wiljam kan geen gas geven, dus de rolverdeling is daarom nooit een probleem geweest”, stelt hij vast. “In het allereerste begin wisselden we nog wel eens van plek, maar dat heeft maar kort geduurd”, zegt Wiljam. “Ik voelde me het beste thuis in het zijspanbakje.”
Qua sponsoring hadden Jacky en Wiljam het direct goed voor elkaar. Dat was maar goed ook, want vader Hem werkte zich als metselaar en tegelzetter samen met moeder Leny zes dagen in de week een slag in de rondte om de motocross op zondag te kunnen financieren: Team Janssen was echt een familiebedrijf, dat aangevuld met vrienden en helpers zeven dagen in de week bezig waren om het zijspan rijdende te houden. Dat is de hele carrière van het tweetal zo gebleven. “En al dat werk en die inzet gebeurden allemaal belangeloos”, vertelt Wiljam. “Onze inzet tijdens de wedstrijden was hun drijfveer en andersom ook. Wij probeerden er dan ook elke wedstrijd het maximale uit te halen. Of het nu een NK, een GP of een internationale wedstrijd was, wij gingen altijd voor het hoogst haalbare.”
In het eerste jaar als broekies bij de KNMV haalden ze meteen het nummer H10 en die ‘H’ zou de rest van hun carrière op de nummerplaat blijven schitteren. Wiljam: “Wij hadden als team de doelstelling dat we met een professionele uitstraling een toegevoegde waarde wilden zijn voor onze sponsors, dus we kwamen met een nette truck, nette kleding en mooi gespoten helmen. Bij onze truck konden we toen al sponsors ontvangen met op z’n minst een kopje koffie. Ons moeder was er bijna altijd bij en pa natuurlijk ook als een van de monteurs.”
In 1991 mocht de tweeling voor het eerst deelnemen aan een Grand Prix: in Halle scoorden ze hun eerste WK-punten en in het NK eindigden ze toen als zesde.
De eerste GP-zege kwam in 1993: in Makkinga wonnen ze met een tweede en een eerste plaats. De internationale doorbraak volgde in 1994. “In Betekom werden we al tweede en een week later waren we niet te kloppen tijdens de GP in Oss”, vertelt Jacky. “Vooral op de zandbanen ging het erg goed, maar op de harde banen lieten we nog te vaak punten liggen. Later wonnen we nog een manche in Lierop en werden we tweede in het Tsjechische Oubenice. We gingen dat jaar van de zeventiende naar de vierde plaats in de WK-eindstand, een enorme sprong.”
“In 1996 hadden we wereldkampioen kunnen worden”, vervolgt Jacky. “We reden steeds beter op harde banen, met onder meer een zege in het Franse Baugé. Onze meest memorabele zege haalden we in het Letse Kegums. Met de volgende wedstrijd in Mill dachten we daar onze slag te kunnen slaan en in te lopen op de Zwitserse WK-leider Andreas Fuhrer, maar het liep anders. Zo goed als het ging in Letland, zoveel minder liep het in Mill. We scoorden geen veertig maar slechts vier punten in Mill, terwijl onze grootste concurrent Fuhrer die GP won. Een afknapper van jewelste. Omdat de Duitser Wenninger vervolgens de laatste GP won, ging ook het brons nog net aan onze neus voorbij. Als troostprijs werden we dat jaar wel voor het eerst Nederlands kampioen.”
In 2001 begon het team erg goed in de GP’s, maar sloeg het noodlot toe voor de crossfamilie: vader Hem overleed onverwacht aan een hartstilstand. “Op dat moment stond de wereld stil voor ons. Pa Hem was de drijvende kracht binnen ons team en die viel van het ene op het andere moment weg. We hebben het seizoen nog wel afgemaakt met uiteindelijk een vierde plaats in de WK-eindstand, maar dachten al na over stoppen en het overlijden van Hem was de druppel. Dat we aan einde van het einde van het seizoen, tevens het einde van onze carrière, de Hans de Beaufort-beker – de hoogste onderscheiding van de KNMV – kregen, deed ons erg goed en daar zijn we nog steeds erg trots op”, aldus Wiljam.
Lees het uitgebreide verhaal van Jacky en Wiljam Janssen in Noppennieuws 1 die nu in de winkel ligt.