NEDERLANDS TEAM VIJFDE IN ENDURO VINTAGE TROPHY

Het Trophy-team is het visitekaartje van de FIM Enduro Vintage Trophy. “En dat zegt helemaal niets”, begint de 57-jarige Lenselink. “De Trophy staat hoog aangeschreven en de FIM ziet liefst ook zoveel mogelijk landen aan de start. Diezelfde FIM stelt echter veel eisen aan de leeftijd van de rijders van het Trophy-team en hun motoren. Er zijn rijders die veel sneller zijn dan wij, maar die hebben hun leeftijd of die van hun motorfiets tegen. Jan-Hans Dolfing is zo iemand: omdat hij nog geen veertig is, rijdt hij in individueel mee. Wij zijn allemaal ouder dan vijftig en we zijn wel sterk, maar geen topteam.”
Schalkwijk: “Eerlijk gezegd wilde ik niet gaan. Polen sprak me ook niet zo aan voor deze wedstrijd. Ik reed ook al zoveel Trophy’s dat ze dit keer iemand anders hadden mogen nemen, maar met mijn leeftijd van 73 jaar en mijn oude BSA paste ik toch weer perfect in het team.” Lenselink: “Het aanbod van rijders was dit jaar sowieso niet groot. Veel mensen vonden het evenement te duur en te ver weg. Ook spreekt Polen niet zo aan, dus mensen gaan liever naar echte klassieke-enduro-locaties als Zschopau of Bergamo.” Bulten (61) vervolgt: “Het FIM-startbewijs voor deze FIM-wedstrijd is ook een drempel voor veel mensen. Bovendien moet je investeren in een valhelm en een bodyprotector die wel aan de modernste FIM-eisen voldoet. Voor het internationale startbewijs betaal je € 600,- en daar komt het inschrijfgeld van € 500,- nog bovenop. Maar verder zijn er geen criteria waaraan je moet voldoen, iedereen met de juiste leeftijd en motor kan meedoen. En hoe zwaar zo’n classic-evenement is dat staat of valt met of je iets meemaakt onderweg. Bij pech wordt het al snel zwaar en dat heb ik ondervonden. Mijn eigen klassement ging om zeep toen ik moest sleutelen. Er ging een spanner in het blok kapot. Het leverde me zestien minuten straftijd op. Zonder die straftijd waren we als Trophy-team als derde of vierde geëindigd. Maar accepteer het maar: de kans op technisch malheur is groot – zeg maar gerust huizenhoog – bij dat oude spul.” Lenselink: “Polen is qua zwaarte vergelijkbaar met Nederland. Het geeft rust als je over een goed begeleidingsteam beschikt. Het feit dat de benzine, je natje en droogje zijn geregeld, is fijn.” Schalkwijk: “En bij controles in een classic-enduro heb je veel tijd. Dat doen ze bewust voor die oude kerels, want dan kan de hartslag weer naar beneden. Meedoen met zo’n oude BSA maakt het wel zwaarder. Het ding heeft toch spartaanse vering en daardoor moet ik er meer voor doen dan op zo’n modern ding. En deze enduro is een wedstrijd, maar niet op haren en snaren. Als iemand is gevallen of een probleem heeft, help je hem. Er zijn geen concurrenten, alleen lotgenoten. Vroeger dacht ik bij een gestrande rijder: mooi, dat is er eentje minder. Tegenwoordig help ik hem…”
Lenselink: “Als wij ons best doen en we komen overall bij de eerste honderd van de vijfhonderd rijders doen we het goed. Soms google ik wat namen en dat leert je dat je vaak met voormalige fabrieksrijders te maken hebt. Dat verwacht je niet als je die oude koppen ziet. Het zijn allemaal echt goede rijders. Heel veel van hen reden in WK’s, EK’s of namen deel aan Parijs-Dakar!” Schalkwijk: “Sommige rijders steken er echt bovenuit. De Amerikaan Fred Hoess reed iedereen op een hoop. Het verbaasde me wel dat er op dag één al wat toprijders uitvlogen omdat hun materiaal kapot ging. Die hebben dus niet genoeg getest.”
Lees het complete verslag van deze FIM Enduro Vintage Trophy in Polen in Noppennieuws 1.