INTERVIEW KAY KARSSEMAKERS

In Noppennieuws 2 die nu in de winkel ligt staat een leuk interview met Kay, die ondanks z’n jonge leeftijd al een hele carrière achter zich heeft. De competitiesport begint voor Kay namelijk al in 2010, als hij op vijfjarige leeftijd zijn eerste wedstrijdjes rijdt. Hij wordt dat jaar meteen vierde in de eindstand van de 50 cc-klasse. Een jaar later volgt zijn eerste titel en stapt hij al over naar de 65 cc met kleine wielen. Dat eerste jaar is het even wennen aan de oudere en grotere concurrenten, maar ook in het tweede jaar is het raak en wordt hij opnieuw Nederlands kampioen. In zes seizoenen wint hij zo vier Nederlandse titels in de jeugdcross.
In 2015 maakt Kay deel uit van het Beursfoon-KTM-team, dat zich na het binnenhalen van Nederlandse titels met Erik Eggens en Patrick Roos nadrukkelijker gaat richten op de jeugdcross. Karssemakers wint de titel bij de 85 cc kleine wielen en laat zich ook op de circuits buiten Nederland gelden. Na zijn achtste plaats in de EMX65 van 2014 in Finland is het doel voor de EMX65-finale in 2015 in Letland duidelijk: winnen! Daarvoor verloopt dat weekend alles vlekkeloos. “Ik was het snelst in de trainingen en in de kwalificatie en won ook de eerste manche met ruime voorsprong”, vertelt Karssemakers. “Voor de tweede manche begon het fors te regenen, waardoor het circuit in Kegums er heel anders bij lag. Voor die modderige tweede manche liepen we het hele circuit nogmaals, om de beste lijnen te bekijken. De eerste grote klim zag er niet best uit en we besloten om hier helemaal aan de buitenkant te blijven rijden. Dat bleek achteraf de verkeerde keuze, want hoewel ik best een goede start had, was er aan die buitenkant niet te rijden: ik kwam zelfs niet boven! Ik moest terug en opnieuw proberen om boven te komen. Vanaf de 32e plaats wist ik in zes rondjes terug te rijden naar de zesde plaats. In de laatste ronde passeerde ik, als ik het me goed herinner, Liam Everts nog, maar de zesde plaats was net niet voldoende voor de titel. Scott Smulders had na twee manches evenveel punten, maar door zijn vierde plaats in de tweede manche was de titel voor hem.”
Deze tegenslag motiveert Karssemakers wel enorm en een week later wordt in het bloedhete El Molar, even ten westen van Tarragona, de FIM Junior World Championship verreden. “Na het missen van de titel in Kegums was ik natuurlijk heel teleurgesteld, maar gelukkig wist ik dat goed om te zetten. In Spanje was ik gewoon de snelste man in onze klasse. Op zaterdag pakte Adam Kovacs nog de pole, maar ik schreef beide manches op mijn naam. Dat was dus mijn eerste internationale titel, echt een geweldige tijd”, blikt hij terug.
Karssemakers maakt na die eerste WK-titel de overstap naar de 85 cc met grote wielen en scoort meteen weer goede klasseringen in Nederland, al heeft hij het internationaal zwaar in deze klasse. Een bekend euvel van doorstromende jeugdrijders: leeftijd en postuur spelen in deze jaren van lichamelijke groei vaak een grote rol bij het behalen van successen. Het tweede jaar in deze klasse gaat het alweer een stuk beter: zowel in het Nederlands kampioenschap als in de Dutch Masters of Motocross wordt Kay tweede, achter die andere Kay, De Wolf. Die wint in Nederland beide titels, maar Karssemakers mag tijdens het WK jeugd in Estland mee naar het podium, want hij wordt keurig derde, achter Eddie Jay Wade en Noel Nilsson. Een jaar later is er in het WK jeugd in Australië weer een podiumplek. Op het prachtige circuit van Horsham klopt de Amerikaan Caden Braswell klopt de beide Nederlandse Kays: De Wolf wordt tweede en Karssemakers verovert de derde podiumplaats!
Daarna begint het te rommelen in de crosscarrière van Karssemakers, met teams die ophouden te bestaan, of die hun afspraken niet nakomen. Ook laat hij zich naar eigen zeggen verleiden door het woordje Factory, als hij in 2024 kiest voor het Fantic Factory EMX-SM Action-team. “Maar het ging helemaal niet zo goed met die Fantic, want zowel mijn teamgenoot David Braceras als ikzelf viel heel vaak uit met motorproblemen. Dat was ook het enige waar ik dat seizoen blij mee was: dat ook Braceras veel uitviel. Het lag dus niet aan mij. Het was ook elke keer weer afwachten wie er van het team kwam opdagen in het rennerskwartier. Ook een jaar later met Riley Racing valt het hele plan in het water, en moest ik als privérijder proberen rond te komen met steun van enkele vaste persoonlijke sponsors. Dat verandert als hij onverwacht de uitnodiging krijgt van Steve Dixon om voor hem een wedstrijd in het Britse kampioenschap mee te rijden, en daar beide manches meteen fraai als tweede eindigde achter Kay de Wolf. Lees in het complete interview in Noppennieuws 2 hoe het balletje daardoor opeens de goede kant op begon te rollen voor Kay Karssemakers.